DWANAŚCIE KROKÓW. 

l. Przyznaliśmy. że jesteśmy bezsilni wobec alkoholu i że przestaliśmy kierować swoim życiem.

2. Uwierzyliśmy, że Siła Większa od nas samych może przywrócić nam zdrowie.

3. Postanowiliśmy powierzyć naszą wolę i nasze życie opiece Boga, jakkolwiek Go
pojmujemy.

4. Zrobiliśmy gruntowny i odważny obrachunek moralny.

5. Wyznaliśmy Bogu, sobie i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów.

6. Staliśmy się całkowicie gotowi, aby Bóg uwolnił nas od wszystkich wad charakteru.

7. Zwróciliśmy się do Niego w pokorze, aby usunął nasze braki.

8. Zrobiliśmy listę osób, które skrzywdziliśmy i staliśmy się gotowi zadośćuczynić im wszystkim.

 9. Zadośćuczyniliśmy osobiście wszystkim, wobec których było to możliwe, z wyjątkiem przypadków, gdy zraniłoby to ich lub innych.

10. Prowadziliśmy nadal obrachunek moralny, z miejsca przyznając się do popełnionych błędów.

11. Dążyliśmy poprzez modlitwę i medytację do coraz większej więzi z Bogiem. jakkolwiek Go pojmujemy, prosząc jedynie o poznanie Jego woli wobec nas oraz o siłę do jej spełnienia.

12. Przebudzeni duchowo w rezultacie tych kroków, staraliśmy się nieść posłanie innym alkoholikom i stosować te zasady we wszystkich naszych poczynaniach.

Samo przeczytanie treści 12-tu Kroków może niekiedy nasuwać podejrzenie podstępnego wciągania do jakiejś organizacji czy sekty religijnej. Należy w tym miejscu szczególnie podkreślić, że od uczestników Wspólnoty AA nie jest wymagane zaakceptowanie jakiejś jednolitej koncepcji Boga, a tylko „Siły Większej od nas samych”. Każdy może dokonać wyboru Boga „jakkolwiek Go pojmuje” i nikt spośród uczestników AA nie ma prawa niczego narzucać.

Bill W. w swej książce „AA osiąga dojrzałość” napisał: „Ateistom i agnostykom powiedz dobitnie, iż nie muszą przyjmować naszego pojmowania Boga. Niech zamiast Boga przyjmą jakąś sensowną, własną prawdę, najważniejsze, aby oni wszyscy uwierzyli, iż istnieje
jakakolwiek siła większa od nich samych (...)”.

Głębsze i bardziej szczegółowe zapoznanie się z programem AA, a przede wszystkim osobiste uczestnictwo w spotkaniach grup AA, tzw. mityngach pozwala stwierdzić, że proponowany program jest dostępny dla każdego alkoholika - bez względu na wiek, wykształcenie czy też pochodzenie społeczne.

Program daje wskazówki, w jaki sposób można osiągnąć trzeźwość, ułatwia uzyskanie wglądu w istotę uzależnienia oraz w samego siebie, umożliwia analizę swoich kontaktów interpersonalnych oraz pomaga poznać i wzbogacić potencjalne możliwości swojego rozwoju. Trzeźwość w AA rozumiana jest znacznie szerzej niż sama abstynencja.

Cele ujęte w 12-tu Krokach realizowane są przez poszczególnych członków grup w sposób indywidualny, a „Kroki” proponują jedynie kolejność przeprowadzania analizy własnych doświadczeń i dokonywania zmian.

Warto w tym miejscu choć krótko zastanowić się nad głębszym sensem każdego z 12-tu Kroków.

Krok Pierwszy jest początkiem wszelkich działań prowadzących do zaprzestania picia.
Mówi on o potrzebie uznania swojej bezsilności wobec alkoholu i konieczności kapitulacji, bez której nie może rozpocząć się proces trzeźwienia. Jest to jeden z najważniejszych kroków,
ponieważ dopiero uświadomienie sobie niezdolności do kierowania własnym życiem oraz przekonanie o poniesionej klęsce mogą wyzwolić u alkoholika potrzebę zwrócenia się o
pomoc, a uznanie bezsilności przyczynia się do uzyskania nowej tożsamości.

Krok Drugi prowadzi do pomniejszenia swojego „JA” i umożliwia alkoholikowi usunięcie się z „centrum wszechświata”. Wiary w „Siłę Większą” nie można pogodzić z poczuciem własnej wspaniałości, wszechmocy i samowystarczalności. Chodzi tu przede wszystkim o to by alkoholik uznał potrzebę korzystania z pomocy.

Krok Trzeci określany jest jako „krok akcji”, ponieważ polega na podjęciu działań ograniczających własną wolę i poczucie siły. W chwilach trudnych wsparciem dla osób
pracujących nad tym krokiem mogą być słowa „Modlitwy o Pogodę Ducha”, zapożyczonej
przez AA od rzymskiego cesarza Marka Aureliusza:

"Boże, użycz mi pogody ducha,

abym godził się z tym, czego zmienić nie mogę,

odwagi, abym ,zmieniał to, co mogę zmienić,

i mądrości, abym odróżniał jedno od drugiego ".

Krok Czwarty uczy jak patrzeć na siebie w sposób uczciwy, bez zakłamania. jak zauważać zarówno własne wady, jak i zalety. Pozwala też uświadomić sobie przyczyny dotychczasowych nieszczęść.

Krok Piąty bardzo często porównywany jest ze spowiedzią. Pozwala alkoholikowi uwolnić się od poczucia samotności, umożliwia uzyskanie przebaczenia ze strony drugiego człowieka, a co za tym idzie pozwala wybaczyć samemu sobie. Uwolnienie się od poczucia izolacji, poczucia winy i uzyskanie bardziej realistycznego obrazu samego siebie przyczyniają się do dalszego zdrowienia.

Krok Szósty jest propozycją do dalszych zmian, do dalszego doskonalenia siebie.

Krok Siódmy jest ugruntowaniem postawy całkowitej kapitulacji, która była budowana w poprzednich krokach. Szczególny nacisk kładzie on na konieczność pokory, tak bardzo potrzebnej alkoholikowi do trzeźwienia.

Krok Ósmy i Dziewiąty - te dwa kroki są programem konkretnych działań porządkujących stosunki z innymi ludźmi i dotyczą przede wszystkim sfery emocjonalnej.

Krok Dziesiąty -uczy prowadzenia bilansu zdarzeń, codziennego dostrzegania zarówno dobrych uczynków, jak i własnych słabości, przyznawania się do nich i rozwiązywania „na bieżąco”. Zabezpiecza alkoholika przed cofaniem się do starych postaw i zachowań.

Krok Jedenasty kolejny raz ugruntowuje pokorę i dokonaną kapitulację oraz podkreśla „duchowy” aspekt programu.

Krok Dwunasty uświadamia, że dla zachowania dotychczasowych osiągnięć konieczne jest przekazywanie własnych doświadczeń innym.

Jak widać program Dwunastu Kroków wyznacza kierunek i etapy procesu zmiany alkoholika jako jednostki.